Descartes Der Ki;

[Devrim]

Ben merkezli bi insan değilimdir:) 6 yaşmda bu huyumu kaybettim. amma velakin kendi yaşam tarzıma baktığımda;

 Bir yere gittiğimde oyun vs. oynandığında bir davet çevirirsem. ve nedeni bilmiyorum olursa çok utanıyorum. ve Az çok tüm oyunların ( Türkiye şartlarında oynananlardan) kurallarını ve oynayış şekillerini biliyorum. dört dörtlük değil ama biri çağırdığında idare edicek kadar bilirim:) bu da en az mudara olmaktan kurtarır.

 keza bu ideoloki savaşlarında da aynıdır. SAdece kendi tezini savunan bir insan, diğer cephenin ne dediğini bilmeden öğrenmeden kendi tezini neye karşı savunacak ki?

 Bu Bilimselliktede aynıdır. Matematik'i fizikden ayırabilirmisiniz? Geometri'yi keza.
 Peki Şu sıralar gündemde olan Aşk'ın bile matematiksel formülünü çıkarmak:)

 mantıklı gibi. herşeyden biraz bilmek daha kolay.

[mihmandar]

"ilim bir nokta idi, cahiller onu çoğalttı,"
ile "Rabbim!... Hayretimi artır.." arasında gidip gelmeler var hayatta,
mantık okutan Atilla Arkan hocanın kulakları çınlıyordur
   ..bilgi ikiye ayrılırdı, âlî ( yüce, üzerinde düşünülmesi, kafa yorulması, çile çekilmesi müstehap olan ilimler)
bir de âli ( yazılışı latizine edince aynı görünen ama " alet, yardımcı", günlük hayatı kolaylaştıran bilgiler bütünü)ilimler vardır derdi...
baya bi yanmıştır yüzü bence...
  öyle bişeler, inşallah ilim bizi de doğruya götürür..

[ide_ali_st]

"İlim ilim bilmektir,
 İlim kendin bilmektir.
 Sen kendini bilmezsen,
 Bu nice okumaktır."

Sevgili Yunus'un bu alıntısı geldi aklıma ilk olarak cevap yazmadan önce.. Nedendir bilinmez, yoksa bilinir de mi bilinmez, o kısmı bulanık gelir insanlara, insanlar ilk önce kendilerinin dışındaki herşeyi bilmek isterler. Bunun için çıkar gözeterek türlü türlü oyunlar türetirler. Ama GERÇEK buyrulduğu üzere APAÇIK BİR KİTAPTADIR! Bunu bile tartışmaya açarlar. Zerre kadar bir şeye razı olsa insanoğlu, değişimin anahtarını bulmuş demektir. "Beni balçıktan yoğuran sensin, ben ne yapıyorsam onu sen yazdın bana, elimde ne var. Takdir kınanır mı hiç?" derken, neye göre ve kime göre olduğunu söyleyemediğimiz bir özgür iradeye boyun eğmek, tıpkı nefse boyun eğmek gibidir. Halbuki yaradan, nefsi yaratan değil midir? Böyle olması demek nefsi kölemiz yapmak mıdır gereken? Asla! Yaradılanı sevmektir bizim ilkemiz bu doğrultuda yaradandan ötürü. Beş duyumuzla algıladığımız bir varoluşta neyin doğru olduğunu kim belirliyor? Ya da bilginin, ilmin gerçek olanını kim belirliyor? Yine beş duyumuzla algıladığımız varoluş sürecimiz mi? Yoksa bu varoluş sürecinde inandıklarımız mı, karakterimiz mi, beş duyumuzla algıladığımız mı? Bunu bilmek için "Kendini bilen Rabbini bilir!" diyerek varoluş nedenimizi ancak tek yol ile anlayabiliriz. O da kendimize bakarak. Bilmediğimiz o kadar çok şey var ki, bu hepsini bilemeyeceğimiz anlamına gelmez. Çünkü ilmin ne kadarını bilip bilemeyeceğimizi biz kendimiz belirleyemeyiz. Bunun için önümüzde tek yol kalıyor: Önce kontrol etme düşüncesiyle sarılı kaderimizi kendi kontrolümüzden çıkarıp, yaşadıklarımızdan gördüğümüz gibi, yaşayacaklarımıza RAZI olmalıyız. Başka bir şekilde HAM'ken YAN'anamayız, YAN'sak da PİŞ'emeyiz. Uzun lafın kısası, mutluluk cehalette değil, kendi içimizde gizlidir. Ama içimizdeki mutluluğu çıkarmaya çalışmazsak asla yolumuz ışık gibi en kestirme olmaz. Bu da başarıya ve mutluluğa kısa yoldan gitmeye çalışanlar için bir öneri olsun...

SAYGILARIMLA...