Ben ona "zihnimdeki saraym" diyorum.. Bu tabiri bir kitapta okumuştum sanırım.
Çok eğlenceli oluyor. Ama o zamanlar kimseyi duyamıyorum, kimseye bakamıyorum.

Fazla yalnız oluyorum hihi.. Ve son zamanlarda bunu çok fazla yapmaya başladım. İşin garip tarafı en çok kendi kendime kalmayaı istediğim ve huzurlu olduğum anlar sevdiklerimin yanımda oldukları anlar

Yani insanlar yanımda olmadan huzurlu bir şekilde yalnız kalamıyorum. Garip işte anlamanı da beklemiyorum açıkçası

Bunu hatırlamak çok güzel...
