Derdı Olan Neylesın?

[sheaptarrr]

DERDI OLAN NEYLESIN?

Celâdet ve adaletin timsâli Yavuz Sultan Selim (rahmetullahi aleyh) , Misir Seferi’nden sonra fethettigi beldede adâlet ve otoriteyi tesis için, bir süre kalmak ister. Bunun için hazirliklar yapilir ve padisahin otag-i hümâyunu kurulur. Sultanin çadirini temizlemekle vazifeli kadinlardan biri, aksamlari çadira dönen Yavuz’u o gün ilk defa yakindan görür ve o andan sonra onun sevgisiyle yanmaya baslar. Zamanla bu sevgi, bir sevdâ olur Misirli kadinin yüreginde. O, düstügü derdin çaresizligini bilir; fakat bununla birlikte çâre aramaktan geri durmaz.

Bir cuma günü Koca Yavuz çadirdan çiktiktan sonra bir tanidigina yazdirdigi kâgidi, sultanin yastiginin yanina ilistiriverir. Kâgitta; ‘Derdi olan neylesin? ’ yazmaktadir. Sultan, gece istirahatina çekildiginde yastiginin yaninda buldugu kâgitta yazili bu ümitsiz cümleye, bir karsilik yazip yastiginin altina birakir. Kadincagiz sabah, ‘Acaba sultan cevap yazdi mi? ’ heyecaniyla -belki de biraz ümitle- yastigin altina bakar ve kâgidinin arkasina bir seyler yazilmis oldugunu görür. Sirdasina okuttugu bu notta,
‘Derdi olan söylesin! ’ yazmaktadir.

Kadincagiz en azindan derdini anlatabilecegi düsüncesiyle biraz da olsa sevinir, ümitlenir bu cümleyle. Fakat padisahin celâdeti onu korkutmaktadir. ‘Sîrlerin pençe-i kahrinda lerzân oldugu’ Koca Yavuz’a böyle bir sey söylemek kolay midir? ! .. Bu defa kadin, ‘Korkuyorsa neylesin? ’ yazili bir kâgit birakir sultanin yastiginin altina ve ertesi günü sabirsizlikla bekler. Ertesi sabah yine yastigin altina heyecanla bakar; sultanin kaleminden çikan, ‘Hiç korkmasin, söylesin! ’ yazisini görünce kadinin ümidi biraz daha artmistir. Hiç olmazsa kendini yakip kavuran derdini söyleyecek, kabul görmese de, derdinden bir nebze olsun kurtulacaktir.

Kadincagiz bütün cesaretini toplayip aksam sultanin gelme vaktinde çadirin girisinde bekler. Birazdan Koca Yavuz, bütün hasmetiyle görünür; hâlinden, durusundan kadinin kendisine bir seyler söylemek istedigini fark eder: ‘Söyle! ’ der kadina. Edeble el-pençe duran kadin titremeye baslar ve dizlerinin bagi çözülür. Padisah gür sesiyle ikinci defa ‘Söyle! ’ deyince, kadin, heyecanindan sadece; ‘Efendim! ’ der ve gerisini getiremez; Koca Sultan’in celâdetinden duydugu heyecanla yere yigilir ve ruhunu oracikta Rabb’ine teslim eder.

Herkesi bir telâs ve heyecan sarsa da, gözler Koca Yavuz’dadir. Meseleyi günlerdir hisseden Yavuz’un bu tablo karsisinda yüregi yanar, gözleri dolar ve söyle der:

‘Hakîkî âsik odur ki, sevdigi ugruna kalbi dursun!