Vedalar Doğru Değil. Sevgiler Yalan Değil..

[REİS]

Ölümler çıplak gelir
Geceyi indirir yavaşça gözlerine
Benden geçmek kolay değil
Feryat eder ateş sözlerime

Yayılır nefesin çiçeklere
Ay ışıldar soğuk soğuk bedeninde
Günah bana hiç el değil
Feryat eder dilim hüzünlere



Vedalar doğru değil
Sevgiler yalan değil
Koşarım ben sensizliğe
Bu son bakışsa
Gitmek hiç mümkün değil



Görünür bana senden kalan
Bilirim ki vardır şarkımı duyan
Boşunadır yakarış çizilene
Geçer zaman aşk sevilince



Ölümler çıplak gelir
Gecyi indirir yavaşça gözlerine
Senden çıkmak kolay değil
Beterdir hayat acılar çekenlere

Vedalar doğru değil
Sevgiler yalan değil
Koşarım ben sensizliğe
Ağlarım yağmur düşürür seni
Kapı açık gir içeri

[REİS]

Sensiz idare ediyorum işte
Say ki götürüyorum hayatı bilinmezliği ile...
Sakın üzülme suskunum diye.
Ben sessizliğimde de kulaklarımı tıkıyorum



Söküklerini dikiyorum gecenin.
Ay ile yıldızları birleştiriyorum, Gök ile güneşi,
martılar ile denizi, güzel ile çirkini...
Yaşam ile ölüm arasındaki bu maratonun
Son finalini koşuyorum nefes nefese



Sen üzülme ara sıra ağlıyorum diye.
Bana üzülme senin baharın kışından daha hoyrat.
Ben baharsız da yaşarım.



Adına yazdığım tüm şiirleri fırlatıp attım da denize.
O canımı yaktı biraz.... Yoksa iyiyim ben.
Kızma bana gecenin karanlığına takılıp kaldım diye



Merak etme; güneş bana da doğacak Beni de yakacak,
Içimi yeniden ısıtacak Denizin tuzu tenimi kavuracak
Hiç giyilmemiş bir elbise gibi.
Örttüm üstüne düşlerimi ben yenildim yokluğun da karakışlara.



Tensel değil Tinsel yaşıyorum.
Gelmek istersen yeniden gönül kapım açılacak.
Ya artık dokun yüreğime.Ya da çek git umarsızca...

[REİS]

Hiç bitmeyecek sandığım gecelerden birinde,
Gözyaşlarım uğurladı seni giderken.
Eskisi gibi değildi bakışların,
Bir şeyler vardı yapmaya çalışıpta yapamadığın.
Dindiremedim içimdeki sessiz çığlıkları.
Umudum bile yetmedi seni getirmeye …
Gel desem bile gelemez, sesimi duyamazdın
Gözlerim gece nöbetlerinde kaldı,bekledim.
Gelmedin.
Hiç gitmemiş gibiydin resimlerde.
Hiç kimse sen değildi ki,
Sanki teninin sıcaklığı vardı bedenimde.
Düşüncelerimde bir yorgunluk belirtisi,
Kırgınlıklarım isyanlar içinde şimdi.
Vazgectim artık!
Seni sevmekten değil senden vazgeçtim.
Bu defa ben gidiyorum.
Kırgınlıklarımı,umutlarımı sana bırakıp,
Siliyorum anılarımı.
Bağrımda senin ateşin yanıyor,
Elvedasız yolculuğum başlıyor şimdi.

[REİS]

Gittin/camlar kırıldı
Gökyüzünde çarmıha gerildi yıldızlar
Sözcükler mahzundu.
Bu yük çok ağır hayatın kollarında
Ve çok küçük anlarda
Saklı, yenik, ezik ve kırgın
Nasıl taşınır bu yük
Ağır ve kötü bir ur
Her gün tıkarken hayatın atardamarını
Sensiz/nasıl bulunur izi kaybolmuş bir yol.
Gittin/bu şehir şimdi
Terkedilmiş bir köy, harebe
Bir mumun son alevinde.
Dağınık yataklara benzeyen odalarda
Ölüm kokuyor ajanslar, açlık, çığlık, cinnet
İz düşümü bir deli gözün
Ki o tutmuş ucundan, küfre dönük her sözün
Zaman, dönp dolaşıp
Aynı yerde biriktiriyorken kirli kanını
Sensiz/ışığı firar geceler nasıl biter
Gittin/yabanıl bir hasret takvimlerde
Yaralı gözlerin düer yollarıma
Alır basarım dudaklarıma
 Ne zaman ölümü düşünsem
Ellerin ateş olup düşüyor ellerime
Sesim bir yenilgiden dönüyor
Saçımın her telinde
Yanlış bir işgal
 - gözlerimde sızı-
sensiz/depremlerde dünya. Nasıl döner.
Gittin/bütün asmalar bağ bozumunda şimdi
Tek bir gül diktim toprağa
Gülü boyuyoruz çocuklarla
Sen giderken de yanıyordu yıldızlar
Bir bardak  çay avuçlarımızda
Bölüşüyorduk cinneti. Dağlanırken
Gözpınarlarımızdaki yaş
Bu yük çok ağır kollarımda.
Yüzümü camlara dayıyorum
Yüzüm yitiyor. Yüzümü bulamıyorum
Sensiz/nasıl çıkılır hayatın çukurundan
Gittin/ankara yağmur ışıdı
Kil rengi bir ay gözlerinden çatırdadı
Gecenin bütün tonları ağladı.
Kitaplarıma da yasak koydum artık
İçli bir rapsodi gibi hayat anlatmayın
Suskuya inat bir eylem yapacağım
Yenilgilerini diyorum yaşanmışlığın
Kızılay meydanında yakacağım
Çoğalacağım...çoğalacağım...çoğalacağım
Tabansız bir dünyayı yokederken
Sensiz/bu zafer nasıl kutsanır...
Gittin/ıssız duvarları okşadım usulca
Bir kuş geçti içimden bozkıra
Kefilim şimdi gecenin bütün suçlarına
Bir haritalara gökkuşağı çizerdik
Maskelerdiz buza kesmiş her bir sabahı
Kırağılar çiçeklenirdi dağ başlarında
Renklerinden hasret armağandı analara
Ki o çocuklar:
Ömürsüz hayata dönük yüreklerin deseniydi
Gülüşlerini öper
Arındırırdık onlarla gövdelerimizi
Sensiz/nasıl takılır saçlarım bulutlara
Gittin/biliyorum dönüşünden tanıyacağım
Yaşanmamış düşler benim yanılgım olsun
Çığlık, deprem; cinnet: biraz durun
Ah çarpan bir yüreğin gezgin acıları
Usta alıcı-toy satıcı
Koşturuyor şimdi atını kavuşmalara
Bıçağın ucunda bilenirken hayat
Dedindi "Hezaren çiçeğini tanır mısın?
Güzeliğinde zehir yazgılı"
Her güzellik bedeliyle (mi) gelir?
Ödenir aşkın da bedeli...
Gittiğinde/sesini sakladım, gözlerimden aktı...

[REİS]

[REİS]

[REİS]

[REİS]

Onunkisi kaderine yazılmamış bir yalnızlıktı…
Konuşmak ister gibiydi bakışları. Çok yeltendi ama konuşamadı. 

Sus oluyordu gözleri
Sus oluyordu sözler… 

Emanet bir yalnızlığı vardı.
Gidenler hep emanet bırakmıştı.
Kimi izlerini, kimi kırgınlıklarını, kimi lâl oluşlarını…
Söylesene onları taşımak zor değil mi? Hele de lâl oluşları… 

Her gidişlerde bin parçaya bölünmek istedi,
Oda gitmek ve gelmemek istedi…
Sustu… 

Zaman akıyordu,
Sustu.
Ayrılıklar büyüyordu,
Sustu…
Yarım kalmış bir yalnızlığı bütünlemek için geceye koştu
Ama gece kabul etmedi onu.
Çırpındı hilalde,
Yalvardı saman yoluna,
Olmadı yarım kalmışlığına gecede tam olamadı.
Çünkü kadere yazılmamıştı onun yalnızlığı.
Sustu…
Ve ölümü bekledi…
Azrail geldiğinde
Yarım kalmışlığı toprakla bütünleşecek
Yalnızlığı kadere yazılacaktı
Sustu…   

[REİS]

bilsem alaz alaz
yanar mıydım yar ?
bilsem ellerini
arar mıydım yar ?
bilsem gecelerce
ağlar mıydım yar ?



hani ben dağlardım
rüzgarım sendin
hani ben akşamdım
sabahım sendin




hani ben zemheri
baharım sendin
beni böyle yarım
bırakıp gittin...

bilsem inanır da
sever miydim yar ?
bilsem umut umut
özler miydim yar
bilsem yollarını
gözler miydim yar

[REİS]