Hakiki manada Allah sevgisini tatmış bir kulun kalbinde ne huzursuzluğa ne de gaflete yol bulunur. O Rabbinden ,Rabbi de ondan razıdır. Mahlukata karşı herkesten daha halim, herkesten merhametli ve şefkatlidir.Yaratılana karşı sevgisi Yaratan'a olan sevgisinden gelir.
O,halka karsi çok mutevazi,fakat halk içinde bile Hak'la beraberdirHer ani yeni bir vuslata acilirIbadet ve taate oylesine tutkundur ki,hadis-i kutside bildirildigi gibi bu onu Yuce Allah'in sevgisine mazhar kilarak adeta isiten kulaği,goren gözü,konuşan dili haline getirir (Buhari)
Kurtuluş için bize gereken de bu degil mi?
